Dyskusje o LaLiga - w sezonie 2025/2026 - Newsy, Transfery, Zakłady długoterminowe
- Utwórz temat ibis
- Rozpoczęty
4M
Prince de Belial
Forum VIP
polecam artykuł Jordana Tomasa o Celcie i rewolucji galicyjskiej.
Balaidos w niedzielę został ustawiony dla Borji Iglesiasa, napastnika noszącego lakier do paznokci, który był obiektem szokujących homofobicznych obelg przed meczem Celty z Sevillią na Sanchez-Pizjuan w zeszły poniedziałek.
Borja maluje paznokcie od czasu ruchu BLM w 2020 roku, początkowo jako przypomnienie sobie o świadomości problemów, malował je z różnych powodów, w tym przeciwko homofobii.
Podczas gdy kibice idący na mecz malowali paznokcie na cześć galicyjskiego napastnika, podczas meczu ten Galicijczyk nie przyciągnął wzroku ani nawet nie wyszedł na boisko, ale innych dziewięciu Galicjanów już tak, co symbolizuje, jak dobrza jest obecna Celta.
Przez lata Celta polegała na swojej akademii, by przetrwać, ale nie na liczebności, zamiast tego wielokrotnie polegała na jednym absolwencie akademii, Iago Aspasie, by ich ratował.
Aspas jest żywą legendą w każdym calu tego słowa – rozegrał 548 meczów dla swojego klubu, zdobył 218 goli i zaliczył 88 asyst, może brzmieć jak banal, ale przez wiele sezonów w Celcie tak to się odczuwało.
Celta próbowała wszystkiego, by zbudować wokół niego drużynę, przez lata próbowała różnych modeli – od kupowania młodych zawodników po próby sprzedaży za wysokie kwoty jak Dortmund, przez kontrakty z weteranami z doświadczeniem w LaLidze, przez galicjczyków na emigracji, którzy mieli trudności z zdobywaniem meczów gdzie indziej, aż po zwolnieniu Rafy Beníteza w marcu 2024 roku, gdy klub był już w strefie spadkowej, zwrócili się do środka.
Mieszkając na mokrym i wietrznym północno-zachodnim wybrzeżu Hiszpanii, nad Atlantykiem, Galicjanie zawsze patrzeć poza własne horyzonty – między 1850 a 1960 rokiem dwa miliony z nich wyemigrowało do Ameryk. Wielu wyjechało do Argentyny, która przeżywała wtedy boom gospodarczy.
Szacuje się, że 5,5 miliona Argentyńczyków, czyli 14% populacji, może wywodzić swoje korzenie z Galicji, regionu liczącego zaledwie 2,7 miliona mieszkańców.
Przy takiej historii nie dziwi, że opcja spojrzenia w głąb siebie i pozwolenia regionowi na rozwiązanie problemów Celty była ostatnią opcją, do której klub się zwrócił.
Klub wyprodukował przez lata wiele talentów, ale wielu, takich jak Brais Mendez, Michel Salgado i Dennis Suarez, odnosiło sukcesy gdzie indziej.
Claudio Giraldez podjął awans na stanowisko głównego trenera, nadzorując ogromną przemianę w los Celty B, która dwukrotnie awansowała do play-offów dwukrotnie podczas swojej kadencji, w tym w sezonie, w którym awansował.
Rodowody Rafy Beníteza były dobrze znane na całym świecie, a geneza Giraldeza nie było nawet tak naprawdę znane w Balaidos. Benitez miał ogromny kontrakt z klubem wielkości Celty, a Giraldez dla wielu wydawał się nieambitną i tanią opcją.
Choć Benítez zdobył Ligę Mistrzów, La Ligę, Ligę Europy i wiele innych trofeów w swojej błyskotliwej karierze, nie potrafił zdobyć Celty wystarczająco dużo, Giraldez, człowiek z Galicji, który wykazywał potencjał w karierze, ale jak sam mówił, zmarnował swój talent, był zdeterminowany, by nie zmarnować swojej szansy.
Na linii bocznej Giraldez może przypominać Pepa Guardiolę – może to być tak proste jak łysa włosa i broda, ale to coś więcej – ma ciągły wyraz stresu i niepokoju, podobnie jak Pep. Czasem wydaje się cierpieć z powodu ilości myśli, które przelatują mu przez głowę, gdy rozgrywa grę w czasie rzeczywistym.
Giraldez jest obsesyjny, w przeszłości mówił o swojej miłości do pracy trenerskiej i o tym, jak zaczął ją wcześnie, gdy zdał sobie sprawę, że jego kariera zawodnicza nie tak. Był wysoko oceniany w Realu Madryt, ale ostatecznie rozegrał tylko jeden mecz dla Castilli, zanim zagrał w Atleti B, Pontevedrze, Ourense i Coruxo w regionalnych ligach hiszpańskiej.
W końcu dostając szansę na wielkie czasy, rozpoczął rewolucję, Celta przetrwała pierwszy sezon i zamiast patrzeć za Atlantyk w poszukiwania fortun za granicą, latem wyglądali wewnętrznie tak jak przy zatrudnieniu Giraldeza.
W ostatnich latach region donosi, że średnio trzech emigrantów dziennie wraca do regionu, a Celta poszła w ich ślady, sprowadzając Borję Iglesiasa, napastnika, który przebił się w Celcie, ale zasłynął w Realu Saragossa, Espanyol i Betis.
Celta nie wydała ani grosza w letnim oknie transferowym, ale nie z powodu braku ambicji, lecz z szansy na awansowanie kilku z nich do pierwszej drużyny.
W zeszłym sezonie Celta grała jedną z najlepszych piłek w lidze, rywalizując z Barceloną i Realem Madryt, i choć przegrali 3-4 i 3-2, pokazali, że przybyli i nie mają strachu. Po raz pierwszy Iago Aspas nie dźwigał już tej drużyny na swoich barkach.
Celta przystępowała do ostatniego dnia z wiedzą, że zwycięstwo na wyjeździe z Getafe zapewni tej młodej drużynie miejsce w Lidze Europy, a na dziesięć minut przed końcem wynik był 1-1, aż Iago Aspas zdobył zwycięską bramkę – czasem stare nawyki trudno wykorzenić.
Tego dnia dziewięciu Galicijczyków odegrało swoją rolę, wszyscy grali dla Celty B, co nie dziwi, że drużyna B spadła i zajęła8. miejsce w trzeciej lidze. Przez wiele lat kluby oceniały swoje drużyny B grające w głównym systemie ligowym na podstawie miejsca na miejscu, ale Celta B wykonała swoją pracę, zapewniając swoim zawodnikom ścieżkę do gry i wspierając pierwszą drużynę.
Latem klub stracił jednego z tych absolwentów – pomocnik Fer Lopez przeszedł do Wolves za 23 miliony euro. To zwiększyło łączną kwotę otrzymaną od Wolves do 50 milionów euro, a Jorgen Strand Larsen również wyszedł na 27 milionów euro dzięki udanemu wypożyczeniu.
Te pieniądze zostały ponownie zainwestowane w wzmocnienie składu, który teraz musiałby rywalizować w dwóch rozgrywkach, Giraldez mówił o ochronie Aspasa i o swoich minutach, by jak najlepiej wykorzystać doświadczonego napastnika.
Sezon rozpoczął się powoli, Celta zremisowała pięć kolejnych meczów 1-1, przegrywając z Getafe i Elche, ale powoli się odbudowali. Porażka 4-2 u siebie z Barceloną wydawała się dodać pewności siebie, a komfortowe zwycięstwo 0-2 na Bernabeu pokazało, że wracają na właściwą ścieżkę.
Celta to jedna z nielicznych drużyn, które grają w La Lidze w systemie 3-4-3 i gdy są w najlepszej formie, są nie do odparcia. Celta utrzymuje skrzydłowych wysoko i szeroko, rozciągając boiska i wykorzystując talent oraz energię w środku pola, by odblokować składy.
Mają świetne połączenie młodości i doświadczenia, a Borja i Aspas nadają ton, Ilaix Moriba wrócił do formy po obiecującym początku kariery w Barcelonie, Oscar Mingueza, kolejny podstawowy zawodnik Barcelony, przyciągnął uwagę tak bardzo, że podobno Juventus złożył za niego ofertę.
Młodzi jednak przynieśli zabawę – w niedzielę przeciwko Rayo Vallecano Hugo Sotelo, niezwykle utalentowany pomocnik, był znakomity, wykonał wszystkie 35 podań, które próbował.
Pierwszą bramkę zdobył Sergio Carreira, absolwent akademii, a jego kolega z akademii Hugo Alvarez świetnym podaniem przeciął Rayo, letni nabytek Bryan Zaragoza zdobył drugą bramkę z rzutu karnego, a mecz zakończył się bramką rezerwowego Javiego Ruedy z akademii.
Choć pierwsza drużyna układa się dobrze, drużyna B zajmuje drugie miejsce w bardzo konkurencyjnej Grupie 1 Primera RFEF, a Tenerife ma dziesięć punktów przewagi na pierwszym miejscu, to wciąż ogromne osiągnięcie. Czterech zawodników pierwszego zespołu w niedzielę jest nadal zarejestrowanych jako zawodnicy drużyny B, a mimo to, bez względu na liczbę zawodników, których wyprodukują do pierwszej drużyny, drużyna B nadal produkuje wyniki i zawodników.
Po wiekach poszukiwań rozwiązań na morzu okazało się, że rozwiązanie przez cały ten czas znajdowało się w samym regionie.
Balaidos w niedzielę został ustawiony dla Borji Iglesiasa, napastnika noszącego lakier do paznokci, który był obiektem szokujących homofobicznych obelg przed meczem Celty z Sevillią na Sanchez-Pizjuan w zeszły poniedziałek.
Borja maluje paznokcie od czasu ruchu BLM w 2020 roku, początkowo jako przypomnienie sobie o świadomości problemów, malował je z różnych powodów, w tym przeciwko homofobii.
Podczas gdy kibice idący na mecz malowali paznokcie na cześć galicyjskiego napastnika, podczas meczu ten Galicijczyk nie przyciągnął wzroku ani nawet nie wyszedł na boisko, ale innych dziewięciu Galicjanów już tak, co symbolizuje, jak dobrza jest obecna Celta.
Przez lata Celta polegała na swojej akademii, by przetrwać, ale nie na liczebności, zamiast tego wielokrotnie polegała na jednym absolwencie akademii, Iago Aspasie, by ich ratował.
Aspas jest żywą legendą w każdym calu tego słowa – rozegrał 548 meczów dla swojego klubu, zdobył 218 goli i zaliczył 88 asyst, może brzmieć jak banal, ale przez wiele sezonów w Celcie tak to się odczuwało.
Celta próbowała wszystkiego, by zbudować wokół niego drużynę, przez lata próbowała różnych modeli – od kupowania młodych zawodników po próby sprzedaży za wysokie kwoty jak Dortmund, przez kontrakty z weteranami z doświadczeniem w LaLidze, przez galicjczyków na emigracji, którzy mieli trudności z zdobywaniem meczów gdzie indziej, aż po zwolnieniu Rafy Beníteza w marcu 2024 roku, gdy klub był już w strefie spadkowej, zwrócili się do środka.
Mieszkając na mokrym i wietrznym północno-zachodnim wybrzeżu Hiszpanii, nad Atlantykiem, Galicjanie zawsze patrzeć poza własne horyzonty – między 1850 a 1960 rokiem dwa miliony z nich wyemigrowało do Ameryk. Wielu wyjechało do Argentyny, która przeżywała wtedy boom gospodarczy.
Szacuje się, że 5,5 miliona Argentyńczyków, czyli 14% populacji, może wywodzić swoje korzenie z Galicji, regionu liczącego zaledwie 2,7 miliona mieszkańców.
Przy takiej historii nie dziwi, że opcja spojrzenia w głąb siebie i pozwolenia regionowi na rozwiązanie problemów Celty była ostatnią opcją, do której klub się zwrócił.
Klub wyprodukował przez lata wiele talentów, ale wielu, takich jak Brais Mendez, Michel Salgado i Dennis Suarez, odnosiło sukcesy gdzie indziej.
Claudio Giraldez podjął awans na stanowisko głównego trenera, nadzorując ogromną przemianę w los Celty B, która dwukrotnie awansowała do play-offów dwukrotnie podczas swojej kadencji, w tym w sezonie, w którym awansował.
Rodowody Rafy Beníteza były dobrze znane na całym świecie, a geneza Giraldeza nie było nawet tak naprawdę znane w Balaidos. Benitez miał ogromny kontrakt z klubem wielkości Celty, a Giraldez dla wielu wydawał się nieambitną i tanią opcją.
Choć Benítez zdobył Ligę Mistrzów, La Ligę, Ligę Europy i wiele innych trofeów w swojej błyskotliwej karierze, nie potrafił zdobyć Celty wystarczająco dużo, Giraldez, człowiek z Galicji, który wykazywał potencjał w karierze, ale jak sam mówił, zmarnował swój talent, był zdeterminowany, by nie zmarnować swojej szansy.
Na linii bocznej Giraldez może przypominać Pepa Guardiolę – może to być tak proste jak łysa włosa i broda, ale to coś więcej – ma ciągły wyraz stresu i niepokoju, podobnie jak Pep. Czasem wydaje się cierpieć z powodu ilości myśli, które przelatują mu przez głowę, gdy rozgrywa grę w czasie rzeczywistym.
Giraldez jest obsesyjny, w przeszłości mówił o swojej miłości do pracy trenerskiej i o tym, jak zaczął ją wcześnie, gdy zdał sobie sprawę, że jego kariera zawodnicza nie tak. Był wysoko oceniany w Realu Madryt, ale ostatecznie rozegrał tylko jeden mecz dla Castilli, zanim zagrał w Atleti B, Pontevedrze, Ourense i Coruxo w regionalnych ligach hiszpańskiej.
W końcu dostając szansę na wielkie czasy, rozpoczął rewolucję, Celta przetrwała pierwszy sezon i zamiast patrzeć za Atlantyk w poszukiwania fortun za granicą, latem wyglądali wewnętrznie tak jak przy zatrudnieniu Giraldeza.
W ostatnich latach region donosi, że średnio trzech emigrantów dziennie wraca do regionu, a Celta poszła w ich ślady, sprowadzając Borję Iglesiasa, napastnika, który przebił się w Celcie, ale zasłynął w Realu Saragossa, Espanyol i Betis.
Celta nie wydała ani grosza w letnim oknie transferowym, ale nie z powodu braku ambicji, lecz z szansy na awansowanie kilku z nich do pierwszej drużyny.
W zeszłym sezonie Celta grała jedną z najlepszych piłek w lidze, rywalizując z Barceloną i Realem Madryt, i choć przegrali 3-4 i 3-2, pokazali, że przybyli i nie mają strachu. Po raz pierwszy Iago Aspas nie dźwigał już tej drużyny na swoich barkach.
Celta przystępowała do ostatniego dnia z wiedzą, że zwycięstwo na wyjeździe z Getafe zapewni tej młodej drużynie miejsce w Lidze Europy, a na dziesięć minut przed końcem wynik był 1-1, aż Iago Aspas zdobył zwycięską bramkę – czasem stare nawyki trudno wykorzenić.
Tego dnia dziewięciu Galicijczyków odegrało swoją rolę, wszyscy grali dla Celty B, co nie dziwi, że drużyna B spadła i zajęła8. miejsce w trzeciej lidze. Przez wiele lat kluby oceniały swoje drużyny B grające w głównym systemie ligowym na podstawie miejsca na miejscu, ale Celta B wykonała swoją pracę, zapewniając swoim zawodnikom ścieżkę do gry i wspierając pierwszą drużynę.
Latem klub stracił jednego z tych absolwentów – pomocnik Fer Lopez przeszedł do Wolves za 23 miliony euro. To zwiększyło łączną kwotę otrzymaną od Wolves do 50 milionów euro, a Jorgen Strand Larsen również wyszedł na 27 milionów euro dzięki udanemu wypożyczeniu.
Te pieniądze zostały ponownie zainwestowane w wzmocnienie składu, który teraz musiałby rywalizować w dwóch rozgrywkach, Giraldez mówił o ochronie Aspasa i o swoich minutach, by jak najlepiej wykorzystać doświadczonego napastnika.
Sezon rozpoczął się powoli, Celta zremisowała pięć kolejnych meczów 1-1, przegrywając z Getafe i Elche, ale powoli się odbudowali. Porażka 4-2 u siebie z Barceloną wydawała się dodać pewności siebie, a komfortowe zwycięstwo 0-2 na Bernabeu pokazało, że wracają na właściwą ścieżkę.
Celta to jedna z nielicznych drużyn, które grają w La Lidze w systemie 3-4-3 i gdy są w najlepszej formie, są nie do odparcia. Celta utrzymuje skrzydłowych wysoko i szeroko, rozciągając boiska i wykorzystując talent oraz energię w środku pola, by odblokować składy.
Mają świetne połączenie młodości i doświadczenia, a Borja i Aspas nadają ton, Ilaix Moriba wrócił do formy po obiecującym początku kariery w Barcelonie, Oscar Mingueza, kolejny podstawowy zawodnik Barcelony, przyciągnął uwagę tak bardzo, że podobno Juventus złożył za niego ofertę.
Młodzi jednak przynieśli zabawę – w niedzielę przeciwko Rayo Vallecano Hugo Sotelo, niezwykle utalentowany pomocnik, był znakomity, wykonał wszystkie 35 podań, które próbował.
Pierwszą bramkę zdobył Sergio Carreira, absolwent akademii, a jego kolega z akademii Hugo Alvarez świetnym podaniem przeciął Rayo, letni nabytek Bryan Zaragoza zdobył drugą bramkę z rzutu karnego, a mecz zakończył się bramką rezerwowego Javiego Ruedy z akademii.
Choć pierwsza drużyna układa się dobrze, drużyna B zajmuje drugie miejsce w bardzo konkurencyjnej Grupie 1 Primera RFEF, a Tenerife ma dziesięć punktów przewagi na pierwszym miejscu, to wciąż ogromne osiągnięcie. Czterech zawodników pierwszego zespołu w niedzielę jest nadal zarejestrowanych jako zawodnicy drużyny B, a mimo to, bez względu na liczbę zawodników, których wyprodukują do pierwszej drużyny, drużyna B nadal produkuje wyniki i zawodników.
Po wiekach poszukiwań rozwiązań na morzu okazało się, że rozwiązanie przez cały ten czas znajdowało się w samym regionie.
